Reisavontuur: Naar de Inca-ruines van Choquequirao


Fotos bij dit avontuur 
Avonturier(s):Hanke_en_Oscar
Continent:Zuid-Amerika
Land:Peru
Aanvang:12 November 2001
Einde:15 November 2001


aandag 12 november

Het begon allemaal met Alex en Sabrina... Zij hadden van de eigenaar van hun hostel in Cuzco gehoord dat er een mooie trek bestond naar een grote Inca-ruine, die nog maar weing mensen kenden: ''de Inca-ruines van Choquequirao''. En aangezien Oscar en ik geen zin hadden in een drukke toeristische en dure Incatrail (die naar Machu Picchu leidt), klonk ons dit als muziek in de oren.
Choquequirau
Overzicht van de tot op heden sinds 1994 opgegraven en gerestaureerde inca ruine: Choqeuquirau. Rechts zijn vaag zichtbaar de 'terassen' die gebruikt werden voor het verbouwen en drogen van gewassen. In het midden zijn duidelijk huizen en een 'plein' te zien. Naar boven loopt een irrigatiekanaal naar de badhuizen en offerplaatsen bovenin de foto. Op dit moment (november, 2001) is zo'n 30 procent van de ruines uitgegraven en gerestaureerd.

We gingen wat agencies af om eens te informeren over deze trek, en uit te vinden of er geen kaart van dit gebied bestond. Weinig mensen schenen ook maar iets van deze trek te weten, en zodoende besloten we de gok te wagen en met een klein papiertje met de route-tekening toch maar de bus naar het begin van de trek, Cachora, te nemen.

Na 4 uur in de bus lekker misselijk te zijn geworden van alle bochten in de bergweg, werden we op een kruising gedropt. Van hier was het nog een uur of meer lopen naar het dorpje Cachora. Gelukkig kwam er meteen een vrachtwagen langs met greffel en we mochten mee met hem..Alex, Sabrina en Oscar bovenop de greffel, ik lekker voorin! Al snel bereiken we in de vallei een klein bergdorpje, Cachora. Nu is het de bedoeling dat we hier een ezeltje regelen voor onze bagage. Met een eigenaar, die dan ook de weg weet, aangezien we geen goede routebeschrijving hebben. We ontmoetten al snel een engelsman die ons een huisje wijst waar we even kunnen uitrusten. De mensen zijn ongelooflijk vriendelijk hier en we krijgen brood en soep en mais aangeboden voor een kwartje...Een jonge vrouw komt plots binnen die ons paarden aanbied..dit klinkt erg interessant en we besluiten voor de eerste dag paarden te regelen voor ons allemaal om op te rijden, en een ezel/paard voor onze bagage en een eigenaar. Het is ongelooflijk, maar het lukt!
Vertrek richting onbekende bestemming...
Hier vertekken we dan voor ons onbekende avontuur. Eerst nog de paarden ophalen en dan kunnen we daarna echt op pad. Ergens tussen die bergen in de verte bevindt zich onze bestemming: de inca ruines van Choquequirau.

We verlaten Cachora en na eerst nog een uur door de vallei te hebben gestruind met onze backpacks, uren bij een cowboyachtig huisje (geheel van hout, met veranda, paarden enzo) in het gras te hebben gelegen en door musquito's te zijn gebeten, zitten we dan toch op onze paarden.. Half galloperend rijden we door prachtige megagrote bergen met in de verte witte bergtoppen. Helaas wordt het te snel donker en moeten de paarden terug met een klein jongetje, en wij verder, in het donker naar onze campingplaats. Samen met Simon, de paardeneigenaar (een soort van goedkope gids in feite) lopen we met onze zaklantaarns de weg te zoeken, en dalen we een vrij steile berg af. Onderweg zien we nog een schorpioen en een, werkelijk waar, een tarentula!!!!! Groot zeg! Vermoeid van het vroege opstaan, het paardrijden en het lopen bereiken we een prachtige campingplaats, in de jungle!! Dit hadden we niet verwacht. Het is 23.00 uur in de avond en het is ongelooflijk warm. Ook zitten er megagrote mieren overal, en we besluiten een lekker vuurtje te maken om alle gevaarlijke dieren te weren. En natuurlijk een lekker wijntje erbij te drinken! Pas om 1.00 uur gaan we slapen, doodmoe. Dinsdag 13 november

Om 7 uur gaan we op pad. Door de dichte jungle dalen we verder de berg af en bereiken een roodzanderig gebied met hoge grote cactussen, waarvan sommigen in bloei staan met prachtig gele bloemen. Ik zie Oscar voor me uitlopen met zijn leren cowboyhoed en even krijg ik het gevoel of ik op de prairie loop. Dan bereiken we een grote wildstromende rode (!!!) rivier en aangezien het heel warm is gaan we erin zwemmen, ook al is het water totaal troebel! Als we met zijn vieren in de verfrissende rivier liggen, voel ik me even heel gelukkig als ik om me heen kijk: enorme hoge grote bergen met steile cliffen en in de verte hoog op een berg wat kleine witte vlekken die volgens Simon de Inca ruines zijn!!! WAUW!! Ik voel me zo klein opeens. Vanaf de rivier klimmen we 1500 meter de berg op, en ik ben zielsgelukkig dat ik geen rugzak heb. Zwetend in de brandende zon lopen we langzaam de steile rotserige weg op, en rusten af en toe wat uit onder een boom. Gelukkig zijn er af en toe watervallen onderweg waarbij het heerlijk is je hoofd onder te steken om even af te koelen.

Na 10 uur gelopen te hebben, met heel wat pauzes tussendoor en zelfs een kleine siesta, zien we dan eindelijk de Ruines dichterbij komen. Grote stenen framen van huizen doemen op in de verte, op de punt van een bergtop, op 3000 meter hoogte. Doodmoe vallen we neer in de zon. Simon, onze Peruaanse 'gids', heeft echter nergens last van! We lopen door de 500-jaar oude stenen muren, warvan het me nog onduidelijk is wat het allemaal voorstelt. Op het puntje van de berg ligt een terras met een stenen muur eromheen. Vanaf daar heb je zicht naar alle kanten over de bergen, met wolkenslierten ertussen, en kleine tekenen van gletjsers en dorpjes. Wat ons opvalt is dat zelfs de meest steile plekken zijn gecultiveerd tot akkers! We aanschouwen de zonsondergang op deze zeer unieke plek, en later koken we tussen de oude Incamuren een lekker maaltijd van kaaschampignonsaus met groenten en pasta, en als toetje popcorn, en natuurlijk een heerlijk glaasje wijn. We kamperen op de oude terrassen met een schitterend uitzicht over groene valleien en megahoge toppen.

Woensdag 14 november

We worden gewekt door de brandende hitte van de zon. Na een heerlijk maaltje havermoutpap, wat vooral Oscar erg goed smaakt (niet echt), lopen we met stijve spieren de Incaruines in. We krijgen wat uitleg van een vriendelijke Peruaan, die ons weet te vertellen wat alles is. In 1994 is een Fransman begonnen met het uitgraven van deze Ruines, die verborgen waren onder wilde bosjes. Er is een offergedeelte te zien, waar we gister de zonsondergang hebben bekeken. Waarschijnlijk bouwden de Inca's hun dorp zo hoog om dichter bij de goden te zijn. Het is een echt stadje geweest, met werkplaatsen, leefruimtes en boven op een ander bertopje een zeer interessant irrigatiesysteem. Douches en wc's zijn te zien, als ook opslagruimtes voor voedsel. Een aanwezige archeoloog vertelt ons over 2 kleine ruimtes waar twee verkozen knappe vrouwen uit het dorp werden opgesloten voor tien dagen om rein te worden. Daarna hadden ze sex met de priester, een soort ritueel. Ook was er een offertafelblad gevonden met het lichaam van een vrouw eruit gesneden. En dan te bedenken dat dit alles nog maar 500 jaar oud is!
Gastvrije uitleg
De archeoloog was maar wat blij met onze komst. Voor toeristen is Choqueqiorau nog niet ontsloten en de man gaf ons heel graag een complete rondleiding met uitleg van alle soorten bouwwerken. 's Avonds konden we lekker koken in dit oude Inca-huis en ons tentje konden we kwijt op de terassen.

Vol nieuwe frisse moed beginnen we aan onze weg terug: 1500 meter dalen. Omdat dit veel gemakkelijker gaat kunnen we veel meer van het uitzicht genieten. We lopen tussen gigantische bergtoppen naar beneden, richting het dal tussen 2 bergen, waar de rode rivier stroomt. Na een paar uur lopen, stoppen we onder een houten afdakje, even uit de brandende zon. We maken een heerlijke salade klaar van de groenten die we nog over hebben, en krijgen van een aardige Peruaan een brood aangeboden. We bieden ook Simon weer wat eten aan, die als altijd zielsgelukkig 'muchos gracias' zegt. Vlakbij is een waterstroompje tussen de bananenbomen. Na heerlijk gegeten en gedronken te hebben vervolgen we onze tocht. We spreken met Simon en het paard af dat wij wat sneller naar beneden lopen, zodat we nog even in de rivier kunnen baden en dat we hem daar dan weer treffen. Als dollen rennen Alex, Sabrina, Oscar en ik de steile bergweg af, tussen cactussen en aloeveravetplanten door, en duiken met een plof weer de verfrissende rode rivier in. Na Simon en het paard weer te hebben getroffen vervolgen we onze weg 600 meter berg op, naar de 'camping'. Die avond zingen we bij het kampvuur het wilhelmus (!!) en later zingt Sabrina, met haar prachtige stem, een mooi argentijns lied waar iedereen door ontroerd is, vooral Simon.

Donderdag 15 november

De laatste dag proberen we weer vroeg op te staan (volgens Simon moeten we echt rond 6 uur weg, vanwege de hitte), maar het lukt ons niet. Rond 8 uur zijn we weer op pad, om vandaag zo'n 1000 meter bergop te lopen. Oscar en Alex, en natuurlijk Simon, gaan vlot omhoog, maar Sabrina en ik doen het wat rustiger aan. We zien grote condors boven ons vliegen, en langzaam zigzaggen we de berg op.
Bijna terug.
Met het opgedroogde zout van het zweet na alle inspanningen op Oscar's rug zijn we weer bijna terug van ons prachtige tocht door de bergen. Bovenin de foto, rechts van het midden, is nog heel vaag Choquequirau te onderscheiden.

Op de top kijken we nog even achterom naar de Ruines van Choquequirao, de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond en de rode kronkelende rivier die nu heel klein lijkt.

Dan dalen we af richting het dorpje Cachora. Helaas hebben we geen eten meer, en dus voelen we ons allen behoorlijk slap. Als we een tijdje over een grote weg lopen, zien we ineens in de verte dat de weg weg is!?! Er is die nacht een lawine naar beneden gekomen die de weg weg heeft gemaaid..Ongelooflijk! Zodoende moeten we een heel stuk omhoog klimmen, boven het begin van de zandlawine, en we kruipen door dicht struikgewas, prikkels en doornen heen, om erg gehavend weer op de weg uit te komen na een klein uurtje! Eindelijk komen we bij het prairiehuis van Simon aan. We vallen uitgeput en uitgehongerd neer. Dan maken Sabrina en ik, omdat we toch nog zeker een uur moeten lopen, een drankje van veel cacaopoeder en suiker en natuurlijk bergwater. Het is heerlijk en de suiker houdt ons op de been.

Als we eindelijk wederkeren in het dorpje is Oscar in geen velden of wegen te bekennen. Alex, Sabrina en ik besluiten op een marktje wat zoete heetgebakken donuts te eten en een vreemd wit fruitdrankje te verorberen. Dan komt Oscar in zicht, met een pilsje in zijn hand en een pakje sigaretten. Hij ziet er gelukkig uit. Kennissen van Simon nodigen ons uit op hun erf en we krijgen een ENORM smerig drankje aangeboden, gemaakt van mais. Oscar weet zich eraan te onttrekken, door te beweren dat na bier zo´n drankje niet smaakt. Met frisse tegenzin drink ik een glas, om vervolgens nog tien glazen aangeboden te krijgen van mevrouw... Erg minder. De maaltijd die we krijgen smaakt overheerlijk als is het gewoon rijst met sla, en een bakje grote maiskorrels, gekookt, natuurlijk.

Na voldaan en hartelijk afscheid te hebben genomen van de familie (met foto!) en Simon, gaan we op zoek naar vervoer naar Cuzco, nog zo'n 4 uur rijden van hier. We vinden een vrachtwagen vol winkelgoed, waar we bij in mogen. Tussen honden, kinderen en volle zakken met dingen (?!) hobbelen we weg. Helaas krijgt de vrachtwagen onderweg pech, maar zet zijn tocht, na een drie kwartier tussenstop, toch verder. Een klein hondje kruipt op mijn schoot, wat lekker warm is in de koude wind, maar als ik op sta, voelt mijn hele broek nat. Erg minder, hondenpis! In een dorpje ongeveer een uurtje van Cuzco worde we afgezet. We nemen een taxi terug naar Cuzco, wat niet te duur is, al moeten er wel een hele dikke vrouw en een dronken man bij ons in, met zijn zevenen in een taxi!! Afgepeigerd en hongerig komen we in Cuzco aan, voldaan van al het moois wat we hebben gezien, met spierpijn in de benen!
 
  "Press any key to continue or any other key to quit..." Terug